Ο επόμενος θα είναι ο εαυτός μου...

Εχουμε σκεφτεί ποτέ , πόσοι άνθρωποι ήρθαν και έφυγαν απο την ζωή μας.?
Φίλοι, σχέσεις, γνωστοί, συνάδερφοι κτλ... χιλιάδες άνθρωποι ...

Οι άνθρωποι και οι κρυφές πτυχές τους.

Πέρασε πολύ καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα κάτι... Μια φάση της ζωής μου που αρνήθηκα και έδιωξα πολλά πράγματα που με έκαναν να νιώθω καλά...

Μέσα σε όλο αυτό το διάστημα αυτό που με προβλημάτισε πολύ είναι οι κρυφές πτυχές των ανθρώπων.

ασφυξία..

και έρχεται εκείνη η στιγμή που νιώθεις οτι σε έχουν κουκουλώσει με μια σακούλα και ο μόνος τροπος για να πάρεις οξυγόνο είναι μια μικρή τρύπα που σου έχουν αφήσει ...

Κλεφτρα Στιγμων

Τη ζωή μας λανθασμένα την μετράμε σε λεπτά.. ο σωστός χρόνος είναι οι στιγμές... και η ζωή μας είναι γεμάτη στιγμές... μικρές, μεγάλες, ευτυχίας και λύπης... στιγμές που ξεχνάμε αμέσως και άλλες που δε θα ξεχάσουμε πότε...
Στιγμές ... και το μυστικό είναι να ζεις όσο μπορείς καλύτερες στιγμές ...

θέλουμε να είμαστε άνθρωποι και δεν μπορούμε

Λιγότερο από έναν χρόνο αποφασίζουμε με αφορμή έναν γάμο να πάμε Λάρισα, εγώ και ο κολλητός μου…

Λίγο πριν ξημερώσει κάπου κοντά στη Στυλίδα το τζιπάκι μας αφήνει πάνω σε μια πολύ επικίνδυνη στροφή…

Ο φωτισμός στην περιοχή μηδενικός και τα αυτοκίνητα ξυστά να μας προσπερνάμε…

Θέλω να κρυφτώ…

Θέλω να κρυφτώ…

Να μη δει κανείς πως νιώθω και πως πονώ…

Να μη με νιώσει κανείς και να μη με λυπηθεί…

Γιατί λύγισα… έσπασα σε κομμάτια και σκορπίστηκα στον αέρα…

Θέλω να κρυφτώ …

Σε ένα μέρος που κανένας δε θα με βρει…

Να αφήσω ελευθερα τα δάκρυα μου να κυλίσουν…

Να αφήσω ελεύθερη την ψυχή μου να μιλήσει με λυγμούς στην καρδια μου…

Θέλω να κρυφτώ…

Διαίσθηση

Υπάρχει η διαίσθηση... μια μικρή φωνούλα μέσα μας που προσπαθεί να ακουστεί... αλλα στη βαβούρα του μυαλού μας... στον κατακλυσμό των εικόνων , στη δύναμη της λογικής την χάνουμε...

Μαγικό φίλτρο!!!

είναι αυτό που θες ο άλλος να είναι καλά...
είναι αυτό που θες να χαμογελάει, να νιώθει όμορφα...
είναι η σκέψη όταν ταξιδεύει εκεί...
είναι η πρωινή καλήμερα και η βραδινή καληνύχτα...
είναι το τι κάνεις... είναι να σε ακούει..
είναι να μιλάς, να ακούς....
είναι η αγκαλιά, το βλεμα
είναι οι λέξεις που ξέρεις να πεις και πότε...
είναι οι πράξεις που θα κάνεις...
είναι να τον κάνεις να μη νιώθει μόνος... να δίνεις ασφάλεια

Ποιoς νοιάζεται για μας...

Με πονάει όταν σκέφτομαι πως κάποιοι άνθρωποι μάλλον δεν αξίζουν να είναι κοντά μου... πιο πολύ με πονάει που δεν έχω την δύναμη να τους διώξω γιατί τους νοιάζομαι εγώ...
μα αυτό που με χτυπάει πιο πολύ είναι όταν μου ζητάνε και απαιτούν να είμαι "εκεί" ενώ αυτοί δεν ήταν "εδώ" ....

Περιεργα πλασματα...

Περίεργα πλάσματα είμαστε εμείς οι άνθρωποι...
Η αλήθεια είναι πως μέχρι και τα τελευταία χρόνια προσπαθούσα να καταλάβω τους ανθρώπους, τι σκέφτονται, πως το σκέφτονται ... τι νιώθουν, αν νιώθουν κτλ.
Τα παράτησα... ίσως άπλα γιατί κατάλαβα...
ο καθένας είναι μοναδικός στον τρόπο σκέψης του... μοναδικότητα που δεν μπορεί κανένας να την ερμηνεύσει...
Όσο και να προσπαθούμε να καταλάβουμε τον άλλον πάντα θα βρίσκουμε εμάς μέσα τους...

τι θέλω να πω; Η ερμηνια που κάνουμε για μια κίνηση κάποιου άλλου είναι ο τρόπος που εμείς τα βλέπουμε, τα σκεφτόμαστε ή που εμείς θα κάναμε... αυτό μπορεί μερικές φόρες να πέφτει μέσα αλλα μπορεί να πέφτει και πολύ έξω.

είναι σαν τους καθρέφτες που έχουν στις ανακρίσεις..
Φαντάσου τον άλλον να είναι από την πλευρά που δεν τον βλέπεις... σε βλέπει και σου μιλάει... εσυ τον ακούς αλλα βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη...
 Οτι και αν σου λέει εσύ απαντάς βλέποντας εσένα... ξέρεις ότι από πίσω είναι κρυμμένος κάποιος άλλος ... αλλά εσύ βλέπεις εσένα και καθε λέξη του άλλου μεταφράζετε μέσα απο τις δικές σου εμπειρίες ...

Αυτόν τον καθρέφτη προσπάθησα να τον σπάσω πολλές φορές... άλλες φορές τον ακουμπούσα μήπως περάσω μαγικά από την άλλη πλευρά... τελικά έφτασα στο σημείο απλά να ακούω και να προσπαθώ να ακούω οτι λέει χωρίς να κοιτάω... να έχω γυρισμένη πλάτη και να προσπαθώ με την αντίληψη να νιώσω...

Δύσκολο και ίσως μάταιο... αλλα προσπαθώ...

Καλημέρα!!

Ας πούμε καληνύχτα....

καληνύχτα!!!! μου χτύπησαν την πόρτα η κούραση και οι ακεφιές και με προσκάλεσαν στο κρεβάτι μου ... μου υποσχέθηκαν όμορφα όνειρα γλυκά και τρυφερά...

Όλοι ζητάμε την ίδια "θέα" στη ζωή... ...

Όλοι ζητάμε την ίδια "θέα" στη ζωή... ...
και στο τέλος καθόμαστε μόνοι μας να την απολαύσουμε...

Το πιο περίεργο πράγμα στον άνθρωπο είναι οτι όλοι θέλουμε και ψάχνουμε αληθινούς φίλους, πραγματική αγάπη, κατανόηση, χαμόγελα, ηρεμία, ευτυχία, ειλικρινια ...
Ολοι αναζητάμε τα ίδια πράγματα αλλα δε τα βρίσκουμε...
καθόμαστε κοντά και οχι δίπλα!!!

Ένα όνειρο που ήθελε να γίνει αληθινό...

Παρακάτω είναι μια ιστορία που ξεκίνησε ως αστείο σε ένα ποστ στο facebook ... το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό!!!
Μια ιστορία που κάθε σχόλιο μια πρόταση της... η μια να συμπληρώνει την άλλη...

Μια φορά κι ένα καιρό...

ζούσε σε ένα λιβάδι...


ένα μικρό και απλό όνειρο....


Που φανταζόταν ότι μια μέρα θα πάψει να είναι όνειρο...

Άνθρωποι άδειοι!!

κάποιοι άνθρωποι ξυπνάνε το πρωί , φοράνε τις παρωπίδες τους κάθονται μπροστά σε έναν καθρέφτη και νομίζουν οτι είναι μόνο αυτοί και γύρω τους δεν υπάρχει κανένας άλλος άνθρωπος...
Είναι τόσο εγωιστές που σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους , αδιαφορώντας σε πόσο δύσκολη θέση ή σε πόσο άσχημη κατάσταση ειναι ο διπλανός τους.
Τα θέλω τους μπορούν να καταπατήσουν τα πάντα, να μη σεβαστούν στο ελάχιστο την αλλην ύπαρξη  ....

Δε βλέπουν τίποτα, δε σέβονται τίποτα...
Μα αν δε μπορείς να σεβαστεις πρώτα τον εαυτό σου πως θα σεβαστεις τον διπλανό σου;;;!!!!

Αυτή η πάστα ανθρώπου μόνο σε δύσκολη θέση μπορεί να σε φερει χωρίς να έχεις να πάρεις τίποτε άλλο εκτός από ενα καλό μάθημα!

Είπα και χθες δε μπορείς να πεις πως ξέρεις κάποιον καλά.....
Λυπάμαι .....
Άνθρωποι άδειοι!!

χωρις ... κατι

δεν έχω να γράψω κάτι... έχω καιρό να νιώσω την ανάγκη να γράψω...
δε γράφω για να με διαβάσει κάποιος ... γράφω για μένα... μπερδεμένες σκέψεις ...
προσπαθώ να ακούσω την καρδιά μου όταν μιλάει και όσα λέει να τα γράφω...
αλλα υπάρχει ησυχία τελευταία...
μια ηρεμία περίεργη... σαν να μη θέλει να ακουστεί , σαν να μην υπάρχει...
με έχει αφήσει να την ψάχνω ...
Δε μου μιλάει σαν να μου κρατάει κακία ..
μα να κρατάει κακια η καρδιά μου; σε μένα!!! ;;;;;;;;

Μα ναι είναι λογικό... κάτι θα της έκανα... κάτι δε θα πρόσεξα

μου λείπει η φωνή της, η ψυχή της... μου λείπει η κάθε λέξη της και το κάθε αίσθημα της... όμως φοβάμαι να την πλησιάσω... φοβάμαι να ψάξω να την βρω... δε ξέρω τι έχει να μου πει...

Νιώθεις γυμνή...

Νιώθεις γυμνή... 

Σαν να περπατάς ανάμεσα στον κόσμο γυμνή...

όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα σε εσένα αλλα δε νιώθεις ντροπή...

Προχωράς και κοιτάς ευθεία... στο κενό..

κανένα βλέμμα και κανένας ψίθυρος δε σε αγγίζει..

Το κρύο δε το νιώθεις..

Πηγαίνεις... μόνη σου αποφάσισες να γδυθείς..

Γδύθηκες από κάθε περιφανεια και κάθε εγωισμό...

πέταξες κάθε ρούχο που φυλάκιζε το μυαλό σου...

έβγαλες κάθε τι που σε έπνιγε..

Τι θαυμάζω!

Τελικά αυτό που θαυμάζω περισσότερο είναι η δύναμη του μυαλού μας και το τι μπορεί να κάνει με την σκέψη στην ίδια μας τη ζωή , στην ίδια μας ψυχολογία !


Είναι η αντίληψη σε συνδυασμό με την ψυχή μας... είναι το μέσα μας όταν το βγάζουμε έξω... είναι ολόκληρο το γύρω μας...

Σαν νεοσσοί....

Φαντάσου... φαντάσου εσένα σαν νεοσσό... χαμένο μέσα σε έναν ωκεανό...

δε βλέπεις τίποτε άλλο παρα μόνο θάλασσα... κουνάς τα ποδαράκια σου και προσπαθείς να επιπλέεις στην επιφάνεια έστω για το βασικό... το οξυγόνο σου...

Νιώθεις μοναξιά, φόβο.... και εκεί που έχεις κουραστεί και δε ξέρεις τι να κάνεις βλέπεις να σε πλησιάζει άλλο ένα πουλάκι...

Η αλήθεια!!

Δεν υπάρχει αλήθεια… δεν την έχει γνωρίσει κάνεις , δεν την έχει ακολουθήσει κάνεις… Σκοτάδι και μυστήριο την έχει κυκλώσει , την έχει τυλίξει μέσα στο πυκνό δάσος , χαμένη στα δέντρα προσπαθεί να βρει τον δρόμο της… να ξεγλιστρήσει από την φυλακή της … Νιώθει παγιδευμένη, φοβισμένη ουρλιάζει μαζί με τους λύκους … κρύβεται μαζί με τους λαγούς… σέρνεται στο χώμα σα φίδι και κολυμπά στα λασπωμένα νερά … Ψάχνει διαφυγή,μια διέξοδο … καθαρό νερό, λίγη τροφή και λίγο φως… Δεν υπάρχει Ήλιος, ούτε φεγγάρι … η μονή πηγή για φως είναι η ίδια η ύπαρξη της… και πολεμά να μείνει ζωντανή … μάχεται… Μια μάχη που δε τελειώνει πότε… Μια μάχη αιματηρή, και τόσο κοπιαστική! Έχει μαζί της το θάρρος, την δύναμη και την θέληση και αυτά είναι τα όπλα της… όπλα δυνατά , όπλα που μπορούν να εξαφανίσουν κάθε εχθρό, κάθε εμπόδιο, κάθε φόβο … είναι σκληρή … τόσο σκληρή που δεν την αντέχει κάνεις… είναι όμως εκεί.. και θα βγει … να την προσέχεις!!

Αλήθεια-ψέμα!!

Σε έναν χορό ερωτικό , δυο σώματα σε ένα… 

Σε ένα αργεντίνικο ταγκο αφέθηκαν η αλήθεια και το ψέμα! 

Η αλήθεια… ένας καβαλιέρος …γεμάτος δύναμη, αποφασιστικότητα 

Απλώνει το χέρι και νιώθεις την ασφάλεια, την σιγουριά του! 

Αφήνεσαι να σε οδηγήσει… δε φοβάσαι ….

 Κάθε του κίνηση μοναδική… Σταθερά…